Devil World

دو روش معمول داریم. یکی روشی است که بیشتر برنامه نویسان پیرو مایکروسافت استفاده می کنن که به روش مجاری معروف است. به این روش روش لهستانی هم گفته میشه. علت نامگذاری هم همونطوری که دوست عزیزمون آقای اسماعیلی گفتن به خاطر ملیت مبتکر این روش، چارلز سیمونی است.
در این روش هر اسم از دو قسمت تشکیل میشه. قسمت اول پیشونده که نوع متغیر رو نشون می ده. قسمت دوم هم اسم متغیره که ممکنه از چند کلمه تشکیل شده باشه. پیشوندها هم از طرف سیمونی برای نام هر شی و یا هر نوع داده تعیین شدن که مهمترین اونا رو اون پایین نوشتم. قوانین دیگه ای هم وجود داره مثلا پیشوندها به جز چند مورد همه با حروف کوچک نوشته می شن. اگر نام متغیر از چند کلمه تشکیل شده باشه حرف ابتدای هر کلمه با حروف بزرگ نوشته میشه. در بعضی موارد اختلافات جزیی با چیزی که دقیقا سیمونی ارائه داده دیده میشه مثلا سیمونی برای String از پیشوند str استفاده میکرده ولی پیشنهاد مایکروسافت s است.
پیشوندهای مهم در این روش:
Byte=byt
Boolean=b
Double=d
Long=l
Integer=i
String=s Or str
Variant=v
ComboBox= cbo Or cmb
CheckBox=chk
CommandButton=cmd
CommonDialog=dlg
Frame=fra
Form=frm
Image=img
Menu=mnu
OptionButton=opt
PictureBox=pic
Timer=tmr
TextBox=txt
ListView=lsw
ListBox=lst
Label=lbl Or lba
 شما باید اسامی معنی دار برای متغیرهاتون انتخاب کنید.

روش دوم روشیه که معمولا برنامه نویسای Java (و بعضاً زبانهای غیر مایکروسافتی) از اون استفاده می کنن. در این روش نام متغیر معمولا بصورت کلمات با معنی در نظر گرفته میشه و اگر از چند کلمه تشکیل شده باشه کلمه اول با حرف کوچیک و بقیه کلمات با حرف بزرگ شروع می شن.

این روشهای نامگذاری رو برای نامگذاری توابع هم می تونیم استفاده کنیم.

مثال:
sTableName: نام متغیری از نوع String که حاوی نام یک جدول است.
همین نام در روش دوم به صورت tableName نوشته میشه.

هدف: قطعا شما می تونید روش خاص خودتون رو دنبال کنید ولی این روشهای استاندارد نامگذاری به شما در نگهداری برنامه واقعا کمک می کنن. اگه برنامه شما یه برنامه کوچیک و چند خطی باشه ممکنه فکر کنید که نیازی به استفاده از این روشها نیست ولی به محض اینکه کد برنامه شما زیاد شد قطعا استفاده از این روشها در کنار سایر مستندسازیهای کد برنامه، نگهداری برنامه رو راحتتر می کنن. ضمن اینکه آشنایی با این روشها باعث میشه که کدهایی که از منابع مختلف بدست میارید رو راحتتر بتونید Trace کنید. و برعکس کدهای شما هم برای دیگران خواناتر میشه.

پس بیاید سعی کنیم از این به بعد به این قضیه جدی تر نگاه کنیم.
ضمنا اگه کسی روشهای دیگه ای رو بلده و یا در مورد این روشها توضیحات بیشتری داره دریغ نکنه.

برای توضیحات بیشتر و دیدن لیست کاملتر پیشوندها میتونید به کتاب "ویژوال بیسیک و رابط برنامه نویسی کاربردی" از انتشارات بنفام مراجعه کنید. 

اگر حال دارید نظر بدین